Rituelen van “ hallo” en “ dag”

Het is algemeen bekend dat Chinezen in het openbaar weinig affectie vertonen. Dit komt duidelijk terug in de rituelen die zich afspelen bij het gedag zeggen. Bij een eerste kennismaking, schudden Chinezen elkaar de hand of ze zeggen alleen maar “你好”(nihao.) Vaak vertellen ze niet eens hun naam. Als je iemand wil aanspreken van wie je de naam niet weet, dan moet je gewoon zijn titel gebruiken. Iedereen krijgt standaard titels. De titel is afhankelijk van jouw relatie tot de ander.

Bij volgende ontmoetingen schud je vaak geen handen. Zeker meisjes schudden over het algemeen geen handen. Ik heb de indruk dat alleen mannen onderling dat weleens doen, en vooral in business- of andere gewichte relaties.

Overigens is (als je bij iemand thuis op visite gaat) het cadeauconcept enigszins anders. Het is het voor ons heel normaal om bloemen mee te nemen als we bij iemand op visite gaan. China heeft echter een eetcultuur, dus geen bloemen, maar eten ;)

Bij het afscheid nemen, gelden er ook specifieke regels. Als je elkaar voor zeer lange tijd niet zal zien, dan schud je handen. Als je elkaar echter binnen korte tijd weer zal zien, dan moet je geen handen schudden.

Als je je niet aan alle “regels van handen schudden” houdt, kijken mensen je soms raar aan. Onthoudt in elk geval goed: geen kussen en knuffels!

Al over de helft…

Het is de laatste tijd zo druk geweest, de tijd is gevlogen. Nu zit al de helft van mijn tijd hier erop! Enerzijds vind ik dat niet echt erg, want ik mis jullie allemaal heel erg hoor! Maar het is ook wel een triest gevoel dat ik hier straks weer afscheid moet nemen van al mijn vrienden hier…

Ik heb hier net mijn midterms gehad. Ze zijn best wel goed gegaan.
Ik begin steeds meer te begrijpen van alle gesprekken om me heen, maar daardoor besef ik me ook dat ik erg veel dingen niet weet. Ik heb laatst een Chinese film gekocht en daarnet heb ik een Chinese Donald Duck aan de haak geslagen :P. Eens kijken of ik er ook maar iets van begrijp.

Ik ben op mijn Chinese school bevriend geraakt met twee meisjes. Nali en Helen. Ik heb me ingeschreven bij Nali op de sportschool. Zij gaat elke dag, dus ze sleept me elke dag mee. Ik voel me nu wel heel sportief hoor :P!

Wat betreft plannen: ik zin op een lang weekend HongKong en op een paar dagen Singapore. Duimen maar dat het allemaal gaat lukken!

Het Chinese ziekenhuis

Zoals ik al eerder schreef, ben ik een beetje ziek. Ik moest heel diep hoesten en was bang dat ik een bronchitis had opgelopen. De hoest bleef namelijk maar aanhouden. Ik was naar het ziekenhuis gegaan. Het ziekenhuis in China is echt een heel aparte ervaring. De ziektekostenverzekeringen in China zijn allemaal particulier geregeld, dus je wordt pas geholpen als je ook kunt betalen!

Als je binnenkomt in een Chinees ziekenhuis, kom je in een grote centrale hal terecht. Je ziet allemaal verschillende loketten en bij alle loketten is het heel druk. Eén van de loketten is voor een afspraak met de dokter. Je moet direct betalen voor je afspraak. Kosten: 2 euro. Je loopt vervolgens naar de dokter, en je kunt, vrijwel zonder te wachten, naar binnen. Binnen is er niet echt privacy. De deur naar de gang staat gewoon open. De dokter vraagt wat naar je klachten. Bij mij luisterde hij met een half oor naar mijn longen met de stethoscoop. Hij liet vervolgens gewoon een longfoto maken en bloed prikken. Kosten: 8 euro in totaal voor de longfoto en bloed prikken. De uitslag van de longfoto was er direct: er was niks ernstigs aan de hand. Vermoedelijk reageerde ik gewoon heftig op de enorme luchtvervuiling.

Ik moest vervolgens terug naar het loket om een nieuwe stempel te krijgen (Chinezen zijn dol op stempelen :P,) zodat ik weer langs de dokter kon. De dokter schreef me medicijnen voor. Deze kon ik ophalen bij het volgende loket. Ik moest uiteraard direct betalen.

Het hele ziekenhuis bezoek duurde al met al een half uur, terwijl ik geen afspraak had. Echt super snel!

Ik moet nu 14 pillen per dag slikken. Ik weet niet precies wat het is, want de bijsluiters (voor zover er bijsluiters zijn!) zijn allemaal in het Chinees. Ik heb het vermoeden dat ik antibiotica mee heb gekregen. In elk geval werken de medicijnen.

Het is in China trouwens heel makkelijk om antibiotica te krijgen. Ik haalde een keer iets bij de apotheek tegen een lichte ontsteking. Toen ik thuis de medische naam opzocht van het medicijn, bleek het gewoon antibiotica te zijn!

Shanghai v.s. Rotterdam

Voordat ik naar China ging, hoorde ik natuurlijk veel mensen praten over Shanghai. Veel mensen vinden dat Shanghai en Rotterdam wel een beetje op elkaar lijken. De architectuur van beide steden is namelijk erg modern.
Wat de architectuur betreft: het klopt dat de architectuur van beide steden modern is, maar verder zijn de verschillen enorm. Rotterdam is een erg kleine stad vergeleken met Shanghai. In Shanghai wonen officieel 20 miljoen mensen en er zijn 10 miljoen forenzen. Overdag zijn er dus zo’n 30 miljoen mensen in de stad. Praktisch 2x Nederland! De afmetingen van de stad zijn dan ook gigantisch. Ik woon zelf in een buitenwijk. Als ik naar het centrum wil, zit ik rustig een half uur in de metro. Op dat moment leg ik meer dan 10 km af! Verder zijn drie-baans-wegen door de stad heel gewoon, en overal en nergens kun je “ elevated highways” vinden. (Snelwegen op palen, zodat er ruimte wordt bespaard. Vaak ligt er, onder de snelweg, een andere grote weg.) Ondanks dat de straten groot, de wegen heel breed en de gebouwen hoog en strak zijn, geeft Shanghai je geen “verloren gevoel.” Dit komt omdat er zò veel mensen zijn. De straten en wegen zijn altijd vol. Rotterdam heeft ook veel wat grotere wegen en straten, maar daar zijn – in verhouding - lang niet zoveel mensen.
Een ander groot verschil is dat de winkels zijn hier tot 10 uur s’avonds open zijn. S’avonds zijn er dan ook veel mensen op straat en is de hele stad in volle bedrijvigheid. Zelfs bij mij in de buurt, zie je in één blik minstens 10 andere mensen.
Shanghai draait trouwens om kopen kopen kopen. Overal waar je bent zijn winkels. De hele stad lijkt wel 1 groot centrum. Shanghai is de rijkste stad van heel China. Hier wordt al het geld verdiend, en dus ook weer uitgegeven. Je hebt de goedkope Chineze winkels, maar ook dure en peperdure winkelcentra. De stad is werkelijk een shopping paradise!

De vele mensen, de continue bedrijvigheid en drukte vind ik geweldig! Shanghai is echt een bruisende stad! Ik denk dat ik dat echt zal missen als ik terug ben in Nederland.

Bezoek!

Afgelopen week zijn mijn moeder en Linda (nichtje van mijn moeder) op bezoek geweest. Ze waren eerst 3 dagen in Peking geweest en hadden vervolgens de interne vlucht genomen naar Shanghai. Ik was echt helemaal “ excited” over hun komst.

De eerste dag hebben ze de belangrijkste attracties in Shanghai verkend. In het weekend zijn we naar Suzhou gereisd, een nabijgelegen stad. Suzhou staat bekend om zijn mooie tuinen. Ik ben al een keer eerder naar Suzhou geweest. Toen had ik een standaard bustoer genomen, maar dat vond ik niet zo geweldig. Dit keer gingen we dus zelf op pad. Uiteraard moest ik van alles regelen in het Chinees. Het was een hele uitdaging! Gelukkig is alles goed verlopen :D. Het was echt heel gaaf om te merken hoeveel mijn Chinees vooruit was gegaan. Voorheen had ik dit niet gekund. Ma en Linda zagen mij echt als hun gids!
We hadden in Suzhou overnacht in een vier sterren hotel voor 42 euro! De volgende dag zijn we naar Tongli gegaan, het Venetië van China. We moesten zelf uitzoeken hoe we daarheen kwamen met de bus. Een lastige opgave, dus we vonden het heel stoer toen alles lukte :P. Tongli was erg leuk. Echt een aanrader!

Eenmaal terug in Shanghai hebben Linda en mijn moeder samen nog wat dingen ondernomen, maar het grootste deel van de tijd ging ik met ze mee. Ik kon helaas niet altijd mee, want ik voelde me niet lekker. Ik heb een heel diepe hoest. Ik ben lichtelijk astmatisch en ik reageer erg slecht op de enorme luchtvervuiling. We waren even bang dat ik een bronchitis had, maar gelukkig is dat niet het geval.

Ik heb mijn moeder en Linda net naar het vliegveld gebracht. Ik vind het echt jammer dat ze weer gaan. Het was heerlijk om weer met mensen in een huis te wonen. Hier woon ik normaal maar in mijn eentje, maar ik ben er inmiddels wel aan gewend. Door hun bezoek besef ik me ook dat ik iedereen in Nederland mis. Ik vind het fantastisch om hier te zijn, maar het lijkt me ook fijn om iedereen weer te zien.

Verkeer

Als je voor het eerst in China komt, weet je niet wat je overkomt. Overal rijden fietsers: op straat, op de autoweg, op het voetpad, tegen het verkeer in, verzin het maar! Veel fietsen zijn elektrische fietsen. Je hoort deze fietsen helemaal niet aankomen, dus ze zoeven - heel plotseling - vlak langs je. Al het verkeer gaat vlak langs elkaar. Vaak scheelt het maar enkele centimeters. Auto’s snijden elkaar continu en scheuren rustig de bocht om als de voetgangers groen licht hebben. Verder is het een drukte van jewelste. Er zijn hier gigantische verkeersopstoppingen. Het lijkt een totale chaos!
En toch zie je niet eens zoveel ongelukken. Hoe kan dat?!?

Nu ik een tijdje in China ben, heb ik uitgevonden hoe het verkeer werkt. Een aantal dagelijkse praktijken zijn wettelijk niet toegestaan, maar niemand controleert hierop.

Chinezen rijden erg dicht op elkaar. De ruimte op de weg wordt optimaal benut :P. Dit maakt het switchen van rijbaan op het eerste gezicht onmogelijk. Als je van rijbaan wil wisselen, moet je iemand anders snijden, zodat diegene gedwongen wordt af te remmen. Veel automobilisten switchen, zonder te kijken of er iemand rijdt, van rijbaan. Mocht er toevallig iemand op die andere rijbaan rijden, dan gaat hij heel hard toeteren als het bijna tot een ongeluk leidt. Het toeteren in het verkeer is hier gewoonte.
Als voetgangers groen hebben, betekent dat niet dat ze voorrang hebben op al het verkeer. Auto’s die rechtsaf slaan, hoeven nooit op het stoplicht te wachten. Zij mogen altijd doorrijden. Zij verlenen de voetgangers meestal geen voorrang. Bij twijfelachtige situaties toeteren ze, ten teken dat ze zullen doorrijden. Het toeteren vormt een waarschuwing dat zij voorrang zullen nemen. Verder is rechts inhalen hier heel gebruikelijk.
Men anticipeert hier veel meer op het gedrag van anderen, dan zich aan de regeltjes te houden. Automobilisten weten dat fietsers (en voetgangers) zich nooit aan de regels houden. Ze zijn hier dan ook op voorbereid. Er wordt continu gas gegeven en keihard geremd :P. Toch naderen ze situaties vaak met relatief lage snelheid. Zelfs op de snelweg wordt er overdag vaak niet harder gereden dan 65 a 70 km per uur. Dat kan ook niet, want het verkeer is hier heel onvoorspelbaar.

Expo

Shanghai expo! Better city, better life - overal zie je reclame van de expo. In de bus, metro, op televisie, posters, perkjes die geknipt zijn in de vorm van de expo. In de bus en metro zijn er allemaal kleine tv-schermen waarop je het aantal bezoekers van de expo kan zien. De Expo wordt hier gemarket als een heel belangrijke event, en het werkt: de bezoekersaantallen zijn torenhoog. Elke dag staan er wachtrijen van 4 tot 6 uur bij de grote bezienswaardigheden. Alle Chinezen zijn erg te spreken over de Expo.

Afgelopen donderdag heb ik een bezoekje gebracht aan de Expo. Ik ging er s’ middags na mijn les heen samen met vrienden. We hebben de paviljoenen van: Luxemburg, Nigeria, Nederland en Duitsland bezocht. We hebben niet veel in de rij gestaan, omdat we minder populaire paviljoenen hebben bezocht (behalve Duitsland à rij van 4 uur.) Bovendien geld je paspoort als een fastpass, daardoor konden we bij Nederland en Duitsland doorlopen.

Het Nederlandse paviljoen was niet druk. Het was versierd met felgekleurde lampen. Het paviljoen bestond uit allemaal kleine huisjes met Nederlandse spullen. Een orgel, Nijntje, schaatsen, een voetbalveld, een fiets, de unoxmuts en nog vele andere Nederlandse spullen. Erg leuk voor Nederlanders, maar buitenlanders begrepen er uiteraard niks van.

Het Duitse paviljoen was erg indrukwekkend. Het was heel mooi en origineel. De eerste kamer ging over de haven van Hamburg en de plannen om het te vernieuwen. Daarnaast was er ook een spel waarbij je een probleem moest oplossen. Door je vinger in de lucht te bewegen, kon je de cursor verplaatsen. Erg leuk. Er was wel meer geavanceerde technologie in het Duitse paviljoen. Het ontbrak er ook niet aan artistieke projecten. Het gaf me zelfs het gevoel dat ik in Berlijn was.

Ik had nog nooit een Expo meegemaakt, dus het was erg leuk om een keer te zien. Behalve het Duitse paviljoen, vond ik het echter niet heel indrukwekkend.

"School"

Ik heb elke ochtend Chinese les. Ik heb al mijn economievakken laten vallen, omdat het allemaal niet goed te regelen viel met mijn rooster en tentamens.

Het is heel raar om in China lessen te volgen. De docenten verwachten niet veel zelfstandigheid. Ze geven elke les " huiswerk" op en komen het ook controleren. Eén van mijn Chinese leerkrachten heeft als tactiek: leerlingen voor gek zetten als ze iets doen wat hem niet zint. Je moet bijv een liedje zingen als je te laat komt in zijn klas. De gemiddelde leeftijd in de klas op 22 a 23... Niemand kan het echt waarderen :P.

Gelukkig zijn al mijn andere Chinese leerkrachten erg goed en aardig :D. Eén lerares maakt continu grappen. Iedereen is altijd heel ontspannen in haar les.

In de paar economielessen die ik heb gevolgd, viel mij op dat de Chinese studenten geen vragen stellen. Ze zijn heel passief in de klas. De klassen zijn heel klein, slechts 40 studenten op 1 hoogleraar. De Chinese studenten gaan rustig slapen op de eerste rij! De rest zit te spelen met hun mobieltje, echt bizar...

Bij economie kreeg ik allemaal buitenlandse leerkrachten (USA, UK.) De professoren waren weinig academisch. Mijn prof van International business spande de kroon. Hij deed vaak compleet ongefundeerde uitspraken met een vrij heftige inhoud. Ze waren vooral gebaseerd op zijn visie. Hier volgen een paar quotes:

- About the Islam in Afganistan: " In the end, the Taliban will have it's way and woman will give up education."

- About taxation: " USA is far more corrupt than China"

- " Everyone always talks about China as the land that copies everything. It is true that China copies a lot of clothing, shoes etc. But actually, India copies 5x more products than China. Do you know what they copy? They copy drugs. This fake drugs is spread over the whole world. People die from these drugs! Why don't we talk about India as the biggest copier? Because India is one of the biggest democracies in the world, while China is a communist country!"

Nederlandse professoren wagen zich niet aan dergelijke uitspraken.

Verder spraken all professoren heel positief over China en benadrukten de grootsheid van het land. China werd geprezen als de snelst opkomende economie en een vredelievend land dat respect toont naar andere culturen. Verder werden de goede business deals van China door meerdere professoren besproken. Hierbij werd benadrukt dat China zulke goede deals sloot, omdat ze het land waarmee het handelde veel teruggaf. Dit betekende dat er niet alleen in geld werd betaald, maar ook door bepaalde projecten in het land van de business partner uit te voeren. Als China iets slecht doet, dan is er altijd een ander land dat het slechter doet.

Ik vraag me echt af of er in hun contract staat dat ze geen kwaad mogen spreken over China. In elk geval geldt er wel censuur in het klaslokaal. Mijn prof bij international business zei namelijk: "Officially we're banned to talk about religion, but on this course I can talk about religion."

Party! Party in Shanghai!

Het nachtleven in Shanghai is geweldig! Ik heb hier vooral clubs uitgeprobeerd. De clubs zijn chique, groot en mooi. Je komt binnen in een club en hebt het gevoel dat je tot de elite van Shanghai behoort. Trek gerust je meest fancy kleren uit de kast, want veel Chinezen gaan erg dressed-up uit: nette overhemden, cocktailjurkjes en pin-up dresses zijn er te over! Nog eens wat anders dan de " dress-down"- cultuur van Nederland.

De belichting en muziek in de clubs is erg professioneel. Over het algemeen is de muziek Engelstalig. In elke club zijn er optredens van zangers en dansers. Er is een algemeen beeld over China dat alles heel preuts is. Enerzijds is dat waar, want er zijn weinig stelletjes die in het openbaar elkaars hand vasthouden en dergelijke. De performances in de clubs zijn echter heel uitgesproken. En de dansende crowd overigens ook...

Het uitgaansleven is voor de gemiddelde Chinees echt heel erg duur. Een drankje in een club kost 30 à 40 kuai (3 à 4 euro.) Vaak kun je gebruik maken van speciale aanbiedingen waarbij je voor ± 11 euro 10 drankjes kan krijgen. De prijzen voor een cola, een biertje of een cocktail zijn hetzelfde, het maakt dus niet uit wat je besteld.

De cocktails zijn hier echt bizar. De mix is vaak 50-50. En Chinezen drinken als gekken. Ze kopen soms in clubs gewoon hele flessen wisky en drinken die leeg. Dit resulteert in spectaculaire taferelen bij het toilet: de helft van de meisjes komt naar het toilet om te kotsen... Aan het einde van de avond staat vrijwel elk meisje te wankelen op haar veel te hoge hakken.

Nog iets anders bizars: er is één club (Phebe) waar op woensdagavond open bar is voor 11 euro. Alleen buitenlanders mogen gebruik maken van de open bar. (Ja, als buitenlander word je hier positief gediscrimineerd.) Het was echter tegelijk ladies night, waarbij vrouwen gratis entree kregen. Je raad het al: gratis open bar voor buitenlandse dames!

Ben je in Shanghai en wil je ook genieten van de chique clubs en gekke taferelen, dan raad ik je aan om te gaan naar: Phebe (R&B), M2 (vooral trance) of G-plus (dance en R&B, dit is de favoriete club van veel Chinezen.)

Friendship

Voordat ik naar Shanghai ging, was ik al bevriend geraakt met één van de andere Nederlanders. We hadden al een aantal keer koffie gedronken op de universiteit ter voorbereiding op onze reis. Hij is samen met 2 Zweden gaan wonen op ongeveer 20 minuten met de taxi (Dat is zeer dichtbij naar Shanghainese begrippen.) Ik kan het ook heel goed met hen vinden. We hebben laatst samen de Yu Gardens bezocht. Het was een heel gezellige dag, waarbij we ook een Chinees theehuis hebben aangedaan. Verder ben ik bevriend geraakt met 2 Oostenrijkse meisjes die heel erg dicht bij mij in de buurt wonen, slechts 10 minuten fietsen. We gaan 's avonds vaak met zijn drietjes uit eten. Binnenkort gaan we een filmavondje houden :D.

Op dit moment is het national holiday in China. We hebben afgesproken om met zijn allen 2 nabijgelegen steden te bezoeken in onze vakantie. We hebben nog geen datum, ondanks dat de vakantie begonnen is :S, maar dat komt wel goed! Eén van de steden die we willen aandoen is Suzhou, het Venetië van China!

Verder ben ik bevriend geraakt met mijn Duitse klasgenootje. We volgen samen alle Chinese lessen. Ik ken hem het kortst, want de taalstudenten zijn 2 weken later begonnen dan de economie studenten. (Al mijn andere vrienden zijn economie studenten.)

In Shanghai doen we veel leuke dingen met de exchange studenten. We zijn al 2x uit eten geweest in een Japans teppanyaki & sushi restaurant: onbeperkt eten én drinken voor 150 rmb (±16,50.) Verder gaan we 1 tot 3x in de week stappen :P. Het uitgaansleven is hier echt super! Zo veel geweldige clubs vind je niet in Rotterdam. Hierover later meer ;)...

Shanghai - Organisatie van de Universiteit

In Nederland mopper ik altijd op de slechte organisatie van de Erasmus. Vergeleken met SHUFE is de Erasmus het ideaalbeeld van organisatie!

Oorspronkelijk wilde ik me op de universiteit inschrijven voor 4 economie vakken. Verder wilde ik Chinese les in de avonduren. Bij het inschrijven begonnen de problemen al: sommige economievakken worden op onregelmatige tijden gegeven. Als (gedurende 17 weken) een ander vak slechts 1x 1 uur overlapt, mag je het niet kiezen :S. Ah fin, ik kon uiteindelijk maar 3 vakken kiezen. Een van mijn vakken heette " microeconomics". “Microeconomics” bleek echter macroeconomie te zijn. Het was bovendien stof die ik in mijn eerste jaar(!) al had gehad. Ik moest dus van cursus wisselen. Het was een heel drama, want bijna alle klassen zaten al vol en natuurlijk mocht er geen enkel uur overlappen. En fin, uiteindelijk heb ik me ingeschreven voor International Trade.

Het niveau van de economie vakken ligt tot nu toe heel laag. Het is over het algemeen stof die ik al heb gehad in bachelor 1 of 2.

In mijn Chinese lessen was ik de enige student. Ik miste hierdoor sociale contacten, want ik zat in de eerste week bij 2 economische vakken ook als enige exchange student in de klas. In mijn Chinese klas zou nog 2 medestudenten moeten zitten, maar die kwamen de eerste week niet opdagen. Na 1 week kwam mijn ene klasgenoot in de les. Hij kon niet eerder komen ivm het overlijden van zijn oma. Hij besloot echter terug te gaan naar klas 1. De dag daarna kwam mijn andere klasgenootje in de les. Zij vertelde me later dat ze de eerste week niet naar de les was gekomen, omdat ze te druk bezig was met “ partyen.” Echt belachelijk… De eerste dag dat zij er was, vertelde de leerkracht dat onze les werd opgeheven. Er waren te weinig studenten voor deze cursus, terwijl de andere cursus overvol was (30 mensen per klas.) Ik kon kiezen: meedoen met de beginnerles of les volgen met de taalstudenten. Uiteraard heb ik voor het laatste gekozen. Dat betekende wel: 20 uur in de week Chinese les en om 6.30 opstaan elke dag! De les is namelijk op een andere campus en is ongeveer een uur (ivm ochtendspits) reizen bij mij vandaan.

En, tja: Chinese les is s’ochtends van 8.30 tot 12.15. Mijn economielessen zijn ook s’ochtends…. Alweer roosterproblemen!!!
Ik heb 1 economievak laten vallen en voor een ander vak heb ik met de hoogleraar afgesproken dat ik op een ander uur de les kan volgen. Dit is allemaal “ illegaal” en buiten de officiele regels om :P

Tradities - Een kijkje in de keuken

28 augustus 2010

We hebben heel veel bekeken in Beijing: Chinese muur, tv-toren, kraaiennest, draakgebouw en panda’s! Het meest bijzondere was echter het bezoek aan een oude vriend van mijn opa. We hadden hem uitgenodigd voor lunch en gingen naar zijn huis om hem op te halen. Toen we daar aankwamen werden we eerst uitgenodigd om bij hem binnen te komen. Ik werd voorgesteld aan zijn vrouw en schoondochter. Vervolgens gingen we aan de eettafel zitten. Ze zetten een pot (chinese, groene) thee neer en schonken thee voor ons in. Telkens wanneer je kopje half leeg was, schonk de gastheer bij. Ik moest hem op traditionele Chinese manier bedanken door met mijn wijsvinger naast mijn kopje te tikken. Je zegt dus niet “ dankjewel” of iets dergelijks.

Vervolgens gingen we met zijn allen uit eten bij hen in de buurt. Het is in zo’n situatie gebruikelijk dat je iedereen uitnodigt om mee uit eten te gaan en niet alleen degene die je in eerste instantie had uitgenodigd. De schoondochter bestelde alle gerechten. (In China is het gebruikelijk dat je allemaal schalen eten besteld. Iedereen pakt iets van de schalen. Je kiest dus niet je eigen gerecht.) Vervolgens verdween ze. Ik dacht dat ze naar de wc ging, maar toen ze terug kwam zei ze met een glimlach: “ ik heb de rekening al betaald.” In China is het splitsen van een rekening sociaal zeer ongeoorloofd. Zij proberen altijd de rekening te bemachtigen en af te rekenen, voordat iemand anders dat doet. Het betalen van de rekening geeft namelijk status. Het is een heel interessant ritueel dat zich telkens afspeelt als je met Chinezen uit eten gaat. De schoondochter was buitengewoon gehaaid in het zich toe-eigenen van de rekening :P !
Vervolgens ontvouwden zich nog veel meer rituelen. Niemand probeert als eerste eten op zijn bord te scheppen. Er worden trucjes gebruikt om iemand anders als eerste te laten opscheppen, zoals: een slokje van je drinken nemen, iemand anders snel iets vragen etc. Vervolgens moedig je elkaar aan om de eerste stap te zetten. Verder probeer je ook eten op elkaars bord op te scheppen. Degene die het eten krijgt, zegt: bu ke chi, bu ke chi, zi ji lai, zi ji lai! Oftewel: je hoeft niet zo gastvrij te zijn, je hoeft niet zo gastvrij te zijn, ik zal mijzelf van eten bedienen. Dit spel gaat zo over en weer. Verder gelden er bijzondere regels als je een toost heft: degene die zijn glas naar het glas van de ander toe beweegt, moet ervoor zorgen dat zijn glas op lagere hoogte is dan het glas van de ander. Dit is een teken van respect.

Kortom, er zijn vele rituelen aan tafel. China heeft dan ook een gigantische eetcultuur. Tafelen is één van de belangrijkste manieren om je sociale contacten te onderhouden. Moderne Chinezen beoefenen een aantal van de rituelen in verzwakte vorm en sommige rituelen laten ze weg.

Beijing, tweede dag - tienamensquare, hiërarchie en Chinese cultuur

26 augustus 2010

We hebben vandaag heel veel gezien.: lamatempel, tempel van de hemelse vrede, tienamensquare en het keizerlijk paleis (= forbidden city.) Vlak voordat we het tienamensquare op mochten, moesten onze tassen door een controle. Gek genoeg werd mijn vaders tas eruit gepikt. Hij moest hem open maken. Ze haalden een pak papier uit zijn tas dat in een plastic mapje was gestoken. Controle op pamfletten!

Het meest opvallende aan alle bezienswaardigheden was de extreme hiërarchische indeling van de samenleving. Ik wist wel dat China rangen en standen had, maar niet dat het zo’n grote invloed had op de mensen. Het is erg vreemd om mee te maken dat de lokale bevolking zeer tegen ons op keek en veel respect toonde, alleen omdat wij uit Europa komen. De gemiddelde man in China heeft niet de gelegenheid om naar het westen te gaan. Men denkt dat alles in het westen beter is. Er is dan ook een grote hang naar het Westen. Dit is vooral terug te zien in de vele westerse winkels met voor de lokale bevolking onbetaalbare westerse producten.

We werden de hele dag begeleid door een gids. Verder had de reisorganisatie een chauffeur geregeld. Hij was een echte pekinees en wist erg veel. Hij was gigantisch goede gids. Onze echte gids vertelde aan chauffeur dat men in Europa heel èrg beleefd was. Men zegt in Europa namelijk: goedemorgen, goedemiddag, goedenavond. Dat doet men in China niet!

’S Avonds hebben we traditionele pekingeend gegeten. Tijdens het eten was er een voorstelling. De show was opgebouwd uit allemaal kleine opvoeringen door verschillende artiesten. De leukste voorstelling was die met Chinese acrobatiek.

Op de weg naar huis zagen we een Chinese sport op een plein. Een soort van voetbadminton. Het leek op voetbal met een verzwaarde shuttle. Het plein was speciaal voor dit spel verlicht en er waren veel toeschouwers. Het was leuk om mee te maken!

De eerste ontmoeting met Beijing

23 & 24 augustus 2010

Pa en ik zullen eerst naar Beijing gaan, daarna naar Xian en vervolgens naar Shanghai. Pa zal daar een paar dagen blijven en vervolgens terugvliegen naar NL. Ik ga dan studeren in Shanghai.

We hadden een prettige vlucht gehad met KLM. De vlucht duurde 8.5 uur. Eenmaal op het vliegveld aangekomen, werden we opgehaald door onze gids Jennifer. Ze zou ons naar ons hotel brengen en ons de komende dagen gidsen. Ze was echter vergeten het adres op te zoeken! En fin, wij liepen met onze bagage door de verkeerde wijk :P. Gelukkig hadden we het adres bij ons.

We verbleven in een hutong. Het zijn huisjes/kamers in een oude stijl met een binnentuin. Het is allemaal laagbouw. Onze kamer was erg schattig. Op het behang stonden allemaal oud Chinese karakters.

Na een middagdutje (jetlag :P), gingen we de stad in. Ik dacht dat de grote cultuurshock uit bleef: iedereen was chinees, praatte chinees, overal chinese tekens en kleine rotzooi-achtige winkeltjes. Verder was het erg druk. Het was allemaal minder extreem dan ik had verwacht, totdat ik naar het toilet moest… De eerste ontmoeting met de chinese hygiene vond plaats in het meest luxe winkelcentrum. De vloer was er met marmer bekleed en het zag er bijna chiquer uit dan de Beijenkorf. De wc’s stonken echter naar urine. Er waren alleen staan-wc’s zonder wc-papier. Bovendien was het slot kapot. Vanaf het toilet liepen schoenafdrukken naar de wastafels. Vermoedelijk had men in de eigen urine gestaan. Later bleek dat bijna alle wc’s in China vieze sta-wc’s zijn zonder wc-papier.

Overigens zijn er bovenin de chique winkelcentra vaak allemaal restaurantjes. Je kan er chinese fastfood eten voor 3 a 4 euro incl drankje!

En daar is ie dan... mijn blog!

Het is inmiddels al 3 weken geleden dat ik uit Nederland ben vertrokken. En daar is ie dan: mijn gloednieuwe blog. Alhoewel ik nu pas een blog heb, heb ik toch braaf al mijn ervaringen van de afgelopen tijd bijgehouden voor jullie! Dus sit back, relax en geniet van het verhaal!