Rituelen van “ hallo” en “ dag”

Het is algemeen bekend dat Chinezen in het openbaar weinig affectie vertonen. Dit komt duidelijk terug in de rituelen die zich afspelen bij het gedag zeggen. Bij een eerste kennismaking, schudden Chinezen elkaar de hand of ze zeggen alleen maar “你好”(nihao.) Vaak vertellen ze niet eens hun naam. Als je iemand wil aanspreken van wie je de naam niet weet, dan moet je gewoon zijn titel gebruiken. Iedereen krijgt standaard titels. De titel is afhankelijk van jouw relatie tot de ander.

Bij volgende ontmoetingen schud je vaak geen handen. Zeker meisjes schudden over het algemeen geen handen. Ik heb de indruk dat alleen mannen onderling dat weleens doen, en vooral in business- of andere gewichte relaties.

Overigens is (als je bij iemand thuis op visite gaat) het cadeauconcept enigszins anders. Het is het voor ons heel normaal om bloemen mee te nemen als we bij iemand op visite gaan. China heeft echter een eetcultuur, dus geen bloemen, maar eten ;)

Bij het afscheid nemen, gelden er ook specifieke regels. Als je elkaar voor zeer lange tijd niet zal zien, dan schud je handen. Als je elkaar echter binnen korte tijd weer zal zien, dan moet je geen handen schudden.

Als je je niet aan alle “regels van handen schudden” houdt, kijken mensen je soms raar aan. Onthoudt in elk geval goed: geen kussen en knuffels!

Al over de helft…

Het is de laatste tijd zo druk geweest, de tijd is gevlogen. Nu zit al de helft van mijn tijd hier erop! Enerzijds vind ik dat niet echt erg, want ik mis jullie allemaal heel erg hoor! Maar het is ook wel een triest gevoel dat ik hier straks weer afscheid moet nemen van al mijn vrienden hier…

Ik heb hier net mijn midterms gehad. Ze zijn best wel goed gegaan.
Ik begin steeds meer te begrijpen van alle gesprekken om me heen, maar daardoor besef ik me ook dat ik erg veel dingen niet weet. Ik heb laatst een Chinese film gekocht en daarnet heb ik een Chinese Donald Duck aan de haak geslagen :P. Eens kijken of ik er ook maar iets van begrijp.

Ik ben op mijn Chinese school bevriend geraakt met twee meisjes. Nali en Helen. Ik heb me ingeschreven bij Nali op de sportschool. Zij gaat elke dag, dus ze sleept me elke dag mee. Ik voel me nu wel heel sportief hoor :P!

Wat betreft plannen: ik zin op een lang weekend HongKong en op een paar dagen Singapore. Duimen maar dat het allemaal gaat lukken!

Het Chinese ziekenhuis

Zoals ik al eerder schreef, ben ik een beetje ziek. Ik moest heel diep hoesten en was bang dat ik een bronchitis had opgelopen. De hoest bleef namelijk maar aanhouden. Ik was naar het ziekenhuis gegaan. Het ziekenhuis in China is echt een heel aparte ervaring. De ziektekostenverzekeringen in China zijn allemaal particulier geregeld, dus je wordt pas geholpen als je ook kunt betalen!

Als je binnenkomt in een Chinees ziekenhuis, kom je in een grote centrale hal terecht. Je ziet allemaal verschillende loketten en bij alle loketten is het heel druk. Eén van de loketten is voor een afspraak met de dokter. Je moet direct betalen voor je afspraak. Kosten: 2 euro. Je loopt vervolgens naar de dokter, en je kunt, vrijwel zonder te wachten, naar binnen. Binnen is er niet echt privacy. De deur naar de gang staat gewoon open. De dokter vraagt wat naar je klachten. Bij mij luisterde hij met een half oor naar mijn longen met de stethoscoop. Hij liet vervolgens gewoon een longfoto maken en bloed prikken. Kosten: 8 euro in totaal voor de longfoto en bloed prikken. De uitslag van de longfoto was er direct: er was niks ernstigs aan de hand. Vermoedelijk reageerde ik gewoon heftig op de enorme luchtvervuiling.

Ik moest vervolgens terug naar het loket om een nieuwe stempel te krijgen (Chinezen zijn dol op stempelen :P,) zodat ik weer langs de dokter kon. De dokter schreef me medicijnen voor. Deze kon ik ophalen bij het volgende loket. Ik moest uiteraard direct betalen.

Het hele ziekenhuis bezoek duurde al met al een half uur, terwijl ik geen afspraak had. Echt super snel!

Ik moet nu 14 pillen per dag slikken. Ik weet niet precies wat het is, want de bijsluiters (voor zover er bijsluiters zijn!) zijn allemaal in het Chinees. Ik heb het vermoeden dat ik antibiotica mee heb gekregen. In elk geval werken de medicijnen.

Het is in China trouwens heel makkelijk om antibiotica te krijgen. Ik haalde een keer iets bij de apotheek tegen een lichte ontsteking. Toen ik thuis de medische naam opzocht van het medicijn, bleek het gewoon antibiotica te zijn!

Shanghai v.s. Rotterdam

Voordat ik naar China ging, hoorde ik natuurlijk veel mensen praten over Shanghai. Veel mensen vinden dat Shanghai en Rotterdam wel een beetje op elkaar lijken. De architectuur van beide steden is namelijk erg modern.
Wat de architectuur betreft: het klopt dat de architectuur van beide steden modern is, maar verder zijn de verschillen enorm. Rotterdam is een erg kleine stad vergeleken met Shanghai. In Shanghai wonen officieel 20 miljoen mensen en er zijn 10 miljoen forenzen. Overdag zijn er dus zo’n 30 miljoen mensen in de stad. Praktisch 2x Nederland! De afmetingen van de stad zijn dan ook gigantisch. Ik woon zelf in een buitenwijk. Als ik naar het centrum wil, zit ik rustig een half uur in de metro. Op dat moment leg ik meer dan 10 km af! Verder zijn drie-baans-wegen door de stad heel gewoon, en overal en nergens kun je “ elevated highways” vinden. (Snelwegen op palen, zodat er ruimte wordt bespaard. Vaak ligt er, onder de snelweg, een andere grote weg.) Ondanks dat de straten groot, de wegen heel breed en de gebouwen hoog en strak zijn, geeft Shanghai je geen “verloren gevoel.” Dit komt omdat er zò veel mensen zijn. De straten en wegen zijn altijd vol. Rotterdam heeft ook veel wat grotere wegen en straten, maar daar zijn – in verhouding - lang niet zoveel mensen.
Een ander groot verschil is dat de winkels zijn hier tot 10 uur s’avonds open zijn. S’avonds zijn er dan ook veel mensen op straat en is de hele stad in volle bedrijvigheid. Zelfs bij mij in de buurt, zie je in één blik minstens 10 andere mensen.
Shanghai draait trouwens om kopen kopen kopen. Overal waar je bent zijn winkels. De hele stad lijkt wel 1 groot centrum. Shanghai is de rijkste stad van heel China. Hier wordt al het geld verdiend, en dus ook weer uitgegeven. Je hebt de goedkope Chineze winkels, maar ook dure en peperdure winkelcentra. De stad is werkelijk een shopping paradise!

De vele mensen, de continue bedrijvigheid en drukte vind ik geweldig! Shanghai is echt een bruisende stad! Ik denk dat ik dat echt zal missen als ik terug ben in Nederland.

Bezoek!

Afgelopen week zijn mijn moeder en Linda (nichtje van mijn moeder) op bezoek geweest. Ze waren eerst 3 dagen in Peking geweest en hadden vervolgens de interne vlucht genomen naar Shanghai. Ik was echt helemaal “ excited” over hun komst.

De eerste dag hebben ze de belangrijkste attracties in Shanghai verkend. In het weekend zijn we naar Suzhou gereisd, een nabijgelegen stad. Suzhou staat bekend om zijn mooie tuinen. Ik ben al een keer eerder naar Suzhou geweest. Toen had ik een standaard bustoer genomen, maar dat vond ik niet zo geweldig. Dit keer gingen we dus zelf op pad. Uiteraard moest ik van alles regelen in het Chinees. Het was een hele uitdaging! Gelukkig is alles goed verlopen :D. Het was echt heel gaaf om te merken hoeveel mijn Chinees vooruit was gegaan. Voorheen had ik dit niet gekund. Ma en Linda zagen mij echt als hun gids!
We hadden in Suzhou overnacht in een vier sterren hotel voor 42 euro! De volgende dag zijn we naar Tongli gegaan, het Venetië van China. We moesten zelf uitzoeken hoe we daarheen kwamen met de bus. Een lastige opgave, dus we vonden het heel stoer toen alles lukte :P. Tongli was erg leuk. Echt een aanrader!

Eenmaal terug in Shanghai hebben Linda en mijn moeder samen nog wat dingen ondernomen, maar het grootste deel van de tijd ging ik met ze mee. Ik kon helaas niet altijd mee, want ik voelde me niet lekker. Ik heb een heel diepe hoest. Ik ben lichtelijk astmatisch en ik reageer erg slecht op de enorme luchtvervuiling. We waren even bang dat ik een bronchitis had, maar gelukkig is dat niet het geval.

Ik heb mijn moeder en Linda net naar het vliegveld gebracht. Ik vind het echt jammer dat ze weer gaan. Het was heerlijk om weer met mensen in een huis te wonen. Hier woon ik normaal maar in mijn eentje, maar ik ben er inmiddels wel aan gewend. Door hun bezoek besef ik me ook dat ik iedereen in Nederland mis. Ik vind het fantastisch om hier te zijn, maar het lijkt me ook fijn om iedereen weer te zien.

Verkeer

Als je voor het eerst in China komt, weet je niet wat je overkomt. Overal rijden fietsers: op straat, op de autoweg, op het voetpad, tegen het verkeer in, verzin het maar! Veel fietsen zijn elektrische fietsen. Je hoort deze fietsen helemaal niet aankomen, dus ze zoeven - heel plotseling - vlak langs je. Al het verkeer gaat vlak langs elkaar. Vaak scheelt het maar enkele centimeters. Auto’s snijden elkaar continu en scheuren rustig de bocht om als de voetgangers groen licht hebben. Verder is het een drukte van jewelste. Er zijn hier gigantische verkeersopstoppingen. Het lijkt een totale chaos!
En toch zie je niet eens zoveel ongelukken. Hoe kan dat?!?

Nu ik een tijdje in China ben, heb ik uitgevonden hoe het verkeer werkt. Een aantal dagelijkse praktijken zijn wettelijk niet toegestaan, maar niemand controleert hierop.

Chinezen rijden erg dicht op elkaar. De ruimte op de weg wordt optimaal benut :P. Dit maakt het switchen van rijbaan op het eerste gezicht onmogelijk. Als je van rijbaan wil wisselen, moet je iemand anders snijden, zodat diegene gedwongen wordt af te remmen. Veel automobilisten switchen, zonder te kijken of er iemand rijdt, van rijbaan. Mocht er toevallig iemand op die andere rijbaan rijden, dan gaat hij heel hard toeteren als het bijna tot een ongeluk leidt. Het toeteren in het verkeer is hier gewoonte.
Als voetgangers groen hebben, betekent dat niet dat ze voorrang hebben op al het verkeer. Auto’s die rechtsaf slaan, hoeven nooit op het stoplicht te wachten. Zij mogen altijd doorrijden. Zij verlenen de voetgangers meestal geen voorrang. Bij twijfelachtige situaties toeteren ze, ten teken dat ze zullen doorrijden. Het toeteren vormt een waarschuwing dat zij voorrang zullen nemen. Verder is rechts inhalen hier heel gebruikelijk.
Men anticipeert hier veel meer op het gedrag van anderen, dan zich aan de regeltjes te houden. Automobilisten weten dat fietsers (en voetgangers) zich nooit aan de regels houden. Ze zijn hier dan ook op voorbereid. Er wordt continu gas gegeven en keihard geremd :P. Toch naderen ze situaties vaak met relatief lage snelheid. Zelfs op de snelweg wordt er overdag vaak niet harder gereden dan 65 a 70 km per uur. Dat kan ook niet, want het verkeer is hier heel onvoorspelbaar.

Expo

Shanghai expo! Better city, better life - overal zie je reclame van de expo. In de bus, metro, op televisie, posters, perkjes die geknipt zijn in de vorm van de expo. In de bus en metro zijn er allemaal kleine tv-schermen waarop je het aantal bezoekers van de expo kan zien. De Expo wordt hier gemarket als een heel belangrijke event, en het werkt: de bezoekersaantallen zijn torenhoog. Elke dag staan er wachtrijen van 4 tot 6 uur bij de grote bezienswaardigheden. Alle Chinezen zijn erg te spreken over de Expo.

Afgelopen donderdag heb ik een bezoekje gebracht aan de Expo. Ik ging er s’ middags na mijn les heen samen met vrienden. We hebben de paviljoenen van: Luxemburg, Nigeria, Nederland en Duitsland bezocht. We hebben niet veel in de rij gestaan, omdat we minder populaire paviljoenen hebben bezocht (behalve Duitsland à rij van 4 uur.) Bovendien geld je paspoort als een fastpass, daardoor konden we bij Nederland en Duitsland doorlopen.

Het Nederlandse paviljoen was niet druk. Het was versierd met felgekleurde lampen. Het paviljoen bestond uit allemaal kleine huisjes met Nederlandse spullen. Een orgel, Nijntje, schaatsen, een voetbalveld, een fiets, de unoxmuts en nog vele andere Nederlandse spullen. Erg leuk voor Nederlanders, maar buitenlanders begrepen er uiteraard niks van.

Het Duitse paviljoen was erg indrukwekkend. Het was heel mooi en origineel. De eerste kamer ging over de haven van Hamburg en de plannen om het te vernieuwen. Daarnaast was er ook een spel waarbij je een probleem moest oplossen. Door je vinger in de lucht te bewegen, kon je de cursor verplaatsen. Erg leuk. Er was wel meer geavanceerde technologie in het Duitse paviljoen. Het ontbrak er ook niet aan artistieke projecten. Het gaf me zelfs het gevoel dat ik in Berlijn was.

Ik had nog nooit een Expo meegemaakt, dus het was erg leuk om een keer te zien. Behalve het Duitse paviljoen, vond ik het echter niet heel indrukwekkend.